Stolarz. Gry na dudach uczył się od swojego dziadka. Budowy dud nauczył się samemu.[1]
Po II wojnie światowej był członkiem poznańskiej Kapeli Dudziarzy Wielkopolskich[1]. W Centrum Kultury "Zamek" był nauczycielem gry na dudach[2].
Jego uczniem był budowniczy Andrzej Mendlewski (który ożenił się z córką Stanisława Grocholskiego - Marią[1], także grającą na dudach[3]) oraz Romuald Jędraszak[3].
W dudach stosował stroiki metalowe - tj. oparte na metalowym korpusie z trzcinowym językiem.[2]. Dudy budował metodami tradycyjnymi[1], bez standaryzowania parametrów konstrukcyjnych[2].
Łepki dud wielkopolskich w kształcie koziej głowy wykonywał uproszczone, bez uszu.[2]
Stanisław Grocholski budował mazanki w oparciu o wzór Tomasza Śliwy. Były one jednak odległe od tradycyjnej formy - głównie z powodu nadmiernej wielkości rożków, które w starych instrumentach były jedynie lekko zarysowane, a u Grocholskiego zdominowały całą formę mazanek.[4]
Łącznie zrobił ok. 200 sztuk tego instrumentu.[5]